Ο Κανονισμός 149/2008 της Ε.Ε. για την εναρμόνιση των Μέγιστων Ορίων Υπολειμμάτων (MRLs)  δίνει τη λύση στο πρόβλημα της διακίνησης γεωργικών προϊόντων σε περιπτώσεις που μέχρι πρότινος δεν υπήρχαν ευρωπαϊκά και ως εκ τούτου κοινά αποδεκτά MRLs.

Μέσω του Κανονισμού 149/2008 πραγματοποιήθηκε η ενσωμάτωση:

• Των τεσσάρων βασικών Οδηγιών ευρωπαϊκών MRLs (76/895/EΕΚ για φρούτα, 86/362/ΕΚ για σιτηρά, 86/363/ΕΚ για τρόφιμα ζωικής προέλευσης και 90/642/ΕΚ για προϊόντα φυτικής προέλευσης, φρούτα και λαχανικά)
• Όλων των εθνικών MRLs και συγκεκριμένα των μεγαλύτερων τιμών που έχουν ορισθεί από κάποια χώρα της ΕΕ, για τις δραστικές ουσίες που δεν καλύπτονται από τις τέσσερις Οδηγίες
• Των τιμών των υπολειμμάτων όπως αυτές προκύπτουν από τους ετήσιους ελέγχους που γίνονται στα κράτη – μέλη για τις δραστικές ουσίες που τυχόν δεν καλύπτονται από ευρωπαϊκά ή εθνικά MRLs

Συνοπτικά, ο νέος Κανονισμός περιέχει:

• Ευρωπαϊκά MRLs για κάθε συνδυασμό δραστικής ουσίας/ καλλιέργειας
• Μία μόνο βάση δεδομένων
• Συγκεκριμένη διαδικασία καθορισμού MRL/ IT
• Ευρωπαϊκό πρόγραμμα επίσημων ελέγχων

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Κανονισμός 149/2008, ο οποίος αποτελεί τροποποίηση του Κανονισμού 396/2005, θα μπει σε ισχύ από το Σεπτέμβρη του 2008.

Το πλήρες κείμενο του Κανονισμού μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Τα προβλήματα όμως με τις παράλογες απαιτήσεις αλυσίδων supermarket παραμένουν: Για τη θέσπιση των MRLs για κάθε δραστική ουσία έχουν πραγματοποιηθεί πολυάριθμα πειράματα, έρευνες και μελέτες, με στόχο τη διασφάλιση της προστασίας των καταναλωτών. Τα αγροτικά προϊόντα που περιέχουν υπολείμματα φυτοπροστατευτικών προϊόντων εντός των MRLs είναι απόλυτα ασφαλή για το κοινό, καθώς η διαδικασία καθορισμού των MRLs εμπεριέχει σημαντικά περιθώρια ασφάλειας για όλες τις ομάδες καταναλωτών, ακόμα και των πιο ευπαθών. Συνεπώς, η άποψη που προσπαθούν να προωθήσουν μεγάλες, κατά βάση πολυεθνικές, αλυσίδες supermarket ότι «τρόφιμα με υπολείμματα στο ½ ή στο 1/3 του MRL είναι πιο ασφαλή από τα ασφαλή» δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εμπορικό τέχνασμα που υπονομεύει τις νόμιμες ευρωπαϊκά, αν όχι και παγκόσμια, συμφωνημένες διαδικασίες καθορισμού των MRLs και άρα τελικά παραπλανεί τον καταναλωτή, προκαλώντας μόνο εμπορικές δυσκολίες.